Facendonos vellos/as....

Hoxe descrubín unhas das verdades mais crueles da vida; mais tarde ou mais temprano,todos nos facemos vellos...

Como todolos días daba o meu paseo de rigor (teño moito tempo libre) e descubrinme pasando polo callejón donde pasei as miñas tardes de xogos,alí fixeime en dous cativos q estaban xogando a pelota e puxenme a recordar cando non facía tanto tempo eu xogaba naquel lugar cos meus amigos cunha pelota parecida a q eles tiñan,as miñas fantasias de xuventude enseguida se tornaron en pesadelos cando unha frase dun dos cativos me devolveu a cruda realidade.."Fran deja de dar patadas a la pelota,no ves q quiere pasar ese señor...",alarmeime moito o decatarme de q aquel señor o q se referían era eu,unha marea de pensamentos empezaronme a taladrar a cabeza,pero o único q me preocupaba era demostrarlle a aqueles cativos q eu tamén podía ser ainda un deles e dixenlle o q falara.."A ver chaval deixame a pelota un momento q che vou meter uns goles...",o rapaz,entre tímido,burlón e desafiante doume a pelota e puxose de porteiro,eu preparei o balón para tirar como si fose o penalti máis decisivo nunha final da copa de campións,mirei o balón,o rapaz q estaba de porteiro e o outro rapaz q estaba as miñas costas,dixenme a min mesmo q este tiro era pola memoria de todolos chavales q sufrimos de comprexo de Peter Pan (non queremos crecer),collín carrerilla (patetico) e dispuxenme a tirar o mellor tiro de penalti da miña vida....Unha punzada de dor percorreu todo o meu muslo,pegoume semellante tirón q marchei dalí sin atreverme a mirar aqueles dous rapazes q me observaban mentras fuxía daquel calexón como si fose o mesmísimo inferno de Dante,mentres unha voz jodona repetía na miña cabeza....estaste facendo maior...